متأسفانه نمازهاى ما نيز اين چنين است ، در موقع نماز اكثراً در فكر فرو مىرويم ، نماز را فراموش مىكنيم ، زبان ما سبحان الله مىگويد ، قلب ما در بازار و در دكان‌ها است ، فكر ما در دفتر كار است ، از اول نماز تا آخر نماز هيچ نمىفهميم كه چه گفتيم ؟ ! در واقع نمازهاى ما مرده است ، نمازهاى بىجان و بىروح است . نماز زنده به آن نمازى گفته مىشود كه مىفرمايد : « قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ » « الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ » « 1 » نماز بايد خشوع و خضوع داشته باشد ، نماز بايد حضور قلب داشته باشد تا انسان بداند ، در برابر چه كسى ايستاده است و چه چيز مىگويد ؟ ! نمازهاى بدون خشوع در واقع مرده‌اند ، اصلًا به درد نمىخورد ، نماز انسان باطل نمىشود ؛ ولى ثواب زيادى هم ندارد ، به‌خاطر بىتوجهى و غفلت انسان آثار و بركات نماز كاملًا از بين مىرود . برهمين اساس است كه در حديث شريف معراج مىفرمايد : « وَ إِنْ قامَ بَيْنَ يدَىَّ فَكَأَنَّهُ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ ، لا أَرَى فى قَلْبِهِ شُغْلًا بِمَخْلُوقٍ » اهل آخرت كسانى هستند كه وقتى يكى از آنان به نماز ايستاده مىشود ، مثل " بنيان مرصوص " سدّ آهنين مىايستد و هيچ توجهى به مخلوقات ندارد . « فَوَعِزَّتى وَ جَلالى ، لَأُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً ، حَتَّى إِذا فارَقَ رُوحُهُ جَسَدَهُ ، لا اسَلِّطُ عَلَيْهِ مَلَكَ المَوْتِ ، وَ لا يلى قَبْضَ رُوحِهِ غَيْرى » « وَ لَأَفْتَحَنَّ لِرُوحِهِ أَبْوابَ السَّماءِ كُلَّها » به عزّت و جلالم سوگند ، حيات طيبه را به او مىبخشم و آن‌گاه كه زمان جدايى روح از جسمش فرا رسد ، فرشته مرگ را بر او مسلط نكنم و جز خودم كسى عهده دار گرفتن جانش نباشد ، براى گرفتن روح او به

--> ( 1 ) - مؤمنون / آيه 1 ، 2